Prawo Jamesa Goodharta

Prawo Goodharta jest związane z tym, że jakakolwiek podjęta próba uregulowania przez bank centralny jednego rodzaju, bądź też obszaru działalności bankowej, bardzo szybko prowadzi do powstania sytuacji, w której następuje przeniesienie przez banki swoich interesów do rodzaju działalności bankowej, która nie jest obwarowana różnymi regulacjami. Prawo to zostało sformułowane przez angielskiego ekonomistę profesora Jamesa Goodharta. Na skutek zjawisk, jakie miały miejsce w latach siedemdziesiątych w systemie bankowym w Anglii, Bank Anglii podjął próby opanowania nadmiernego wypływu pieniądza, które polegały na stosowaniu klasycznych metod kontroli podaży pieniądza w postaci operacji otwartego rynku, stopy dyskontowej, a szczególnie stopy rezerw obowiązkowych. Również wtedy banki znalazły różne furtki na ominięcie tych ograniczeń. Bank centralny odpowiedział zaostrzeniem metod oddziaływania wprowadzając swego rodzaju podatek od udzielanych przez bank kredytów na podstawie posiadanych wkładów. Sedno tego podatku skupiało się na tym, że im więcej środków dopływało do banków komercyjnych, tym więcej środków musiały one zamrażać w postaci nie oprocentowanych depozytów w banku centralnym. System ten nosił nazwę Gorset. Banki komercyjne zaczęły więc prowadzić operacje za granicą, gdzie te przepisy nie obowiązywały.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.