Kiedy mówimy o bezrobociu

O zjawisku bezrobocia mówi się wtedy, gdy w społeczeństwie pojawiają się osoby, które w żaden sposób nie są w stanie znaleźć zatrudnienia. Wielkość bezrobocia jest standardowo mierzona za pomocą tak zwanej stopy bezrobocia. Stopa bezrobocia wyraża procentowy udział liczby osób, które pozostają bez zatrudnienia do ogólnej liczby siły roboczej. Siła robocza jest to ilość osób, które są w wieku produkcyjnym z wyłączeniem osób niezdolnych do pracy lub nie wyrażających chęci podjęcia pracy. Generalnie siła robocza może być utożsamiona z pojęciem ludności, która jest zawodowo czynna. Wśród rodzajów bezrobocia wyróżnia się bezrobocie frykcyjne, strukturalne, koniunkturalne, inaczej zwane cykliczne, bezrobocie sezonowe i bezrobocie ukryte. W bezrobociu frykcyjnym mamy do czynienia z osobami, które przejściowo są pozbawione pracy. Sytuacja ta powstaje wtedy, gdy nie można odnotować wzajemnego dopasowania w wyniku zmiany zawodu, miejsca zamieszkania. Bezrobocie strukturalne jest związane ze zmianami struktury gospodarki. Struktura gospodarki ulegająca zmianie ma miejsce wtedy, gdy na przykład niektóre dziedziny gospodarki kurczą się na skutek zmian w gospodarce. Powoduje to zwalnianie pracowników z tych dziedzin. Nie są wtedy potrzebni pracownicy z powodu ich wieku lub też posiadanych kwalifikacji.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.